تو 10 سالگي : " مامان ، بابا عاشقتونم"

تو 15 سالگي : " ولم کنين "

تو 20 سالگي : " مامان و بابا هميشه ميرن رو اعصابم"
... ... ...

تو 25 سالگي : " بايد از اين خونه بزنم بيرون"

تو 30 سالگي : " حق با شما بود"

تو 35 سالگي : "ميخوام برم خونه پدر و مادرم "

تو 40 سالگي : " نميخوام پدر و مادرم رو از دست بدم!!!!"

تو  هفتاد سالگي : " من حاضرم همه زندگيم رو بدم تا پدر و مادرم الان اينجا باشن ...!

بيايد ازهمين حالا قدر پدرو مادرامونو بدونيم...

از اعماق وجودم اعتقاد دارم که هر روز، روز توست ...

ميگويند در كشور ژاپن مرد ميليونري زندگي ميكرد كه از درد چشم خواب بچشم نداشت و براي مداواي چشم دردش انواع قرصها و آمپولها را بخود تزريق كرده بود اما نتيجه چنداني نگرفته بود.

وي پس از مشاوره فراوان با پزشكان و متخصصان زياد درمان درد خود را مراجعه به يك راهب مقدس و شناخته شده ميبيند.

وي به راهب مراجعه ميكند و راهب نيز پس از معاينه وي به او پيشنهاد كه مدتي به هيچ رنگي بجز رنگ سبز نگاه نكند.وي پس از بازگشت از نزد راهب به تمام مستخدمين خود دستور ميدهد با خريد بشكه هاي رنگ سبز تمام  خانه را با سبز رنگ آميزي كند .

همينطور تمام اسباب و اثاثيه خانه را با همين رنگ عوض ميكند. پس از مدتي رنگ ماشين ، ست لباس اعضاي خانواده و مستخدمين و هر آنچه به چشم مي آيد را به رنگ سبز و تركيبات آن تغيير ميدهد و البته چشم دردش هم تسكين مي يابد.

بعد از مدتي مرد ميليونر براي تشكر از راهب وي را به منزلش دعوت مي نمايد. راهب نيز كه با لباس نارنجي رنگ به منزل او وارد ميشود متوجه ميشود كه بايد لباسش را عوض كرده و خرقه اي به رنگ سبز به تن كند.

او نيز چنين كرده و وقتي به محضر بيمارش ميرسد از او مي پرسد آيا چشم دردش تسكين يافته ؟ مرد ثروتمند نيز تشكر كرده و ميگويد :" بله . اما اين گرانترين مداوايي بود كه تاكنون داشته."

مرد راهب با تعجب به بيمارش ميگويد بالعكس اين ارزانترين نسخه اي بوده كه تاكنون تجويز كرده ام. براي مداواي چشم دردتان،  تنها كافي بود عينكي با شيشه سبز خريداري كنيد و هيچ نيازي به اين همه مخارج نبود.

براي اين كار نميتواني تمام دنيا را تغيير دهي ، بلكه با تغيير چشم اندازت ميتواني دنيا را به كام خود درآوري. تغيير دنيا كار احمقانه اي است اما تغيير چشم اندازمان ارزانترين و موثرترين روش ميباشد.

 آسان بينديش راحت زندگي كن

خانمها

توی ماهیتابه روغن میریزن.
............اجاق گاز زیر ماهیتابه رو روشن میکنن.
تخم مرغها رو میشکنن و همراه نمک توی ماهیتابه میریزن.
چند دقیقه بعد نیمروی آماده رو نوش جان میکنن.

توی کابینت‌های پایینی دنبال ماهیتابه میگردن و بلاخره پیداش میکنن.

ماهیتابه رو روی اجاق گاز میذارن.

توی ماهیتابه روغن میریزن.

توی یخچال دنبال تخم مرغ میگردن.
یه دونه تخم مرغ پیدا میکنن.

چند تا فحش میدن.

دنبال کبریت میگردن.
با فندک اجاق گاز رو روشن میکنن و بوی سرکه همراه دود آشپزخونه رو بر میداره.

ماهیتابه رو میشورن (بگو چرا روغنش بوی ترشی میداد!)

ماهیتابه رو روی اجاق گاز میذارن و توش روغن واقعی میریزن.

آشپزخونه پهن شده رو با دستمال پاک میکنن.

چند تا فحش میدن و لباس می‌پوشن.

تلویزیون رو روشن میکنن و صداش رو بلند میکنن.

روغن سوخته رو میریزن توی سطل و دوباره روغن توی ماهیتابه میریزن

تخم مرغها رو می‌شکنن و توی ماهیتابه میریزن.

دنبال نمکدون می‌گردن.

نمکدون خالی رو پیدا می‌کنن و چند تا فحش میدن.

دنبال کیسه‌ی نمک میگردن و بلاخره پیداش می‌کنن.

نمکدون رو پر از نمک میکنن.

صدای گزارشگر فوتبال رو می‌شنون و میدون جلوی تلویزیون.

نمکدون رو روی میز میذارن و محو تماشای فوتبال میشن.

بوی سوختگی رو استشمام میکنن و میدون توی آشپزخونه.

چند تا فحش میدن و تخم مرغهای سوخته رو توی سطل میریزن.

توی ماهیتابه روغن و تخم مرغ میریزن.

با چنگال فلزی تخم مرغ‌ها رو هم میزنن.

صدای گل رو از گزارشگر فوتبال میشنون و میدون جلوی تلویزیون.

سریع برمیگردن توی آشپزخونه.

تخم مرغ‌هایی که با ذرات تفلون کنده شده توسط چنگال مخلوط شده رو توی سطل میریزن.

ماهیتابه رو میندازن توی سینک.

دنبال ظرفهای مسی میگردن

قابلمه‌ی مسی رو روی اجاق گاز میذارن و توش روغن و تخم مرغ میریزن.

چند دقیقه به تخم مرغها زل میزنن.

یاد نمک میفتن و میرن نمکدون رو از کنار تلویزیون برمیدارن.

چند ثانیه فوتبال تماشا میکنن.

یاد غذا میفتن و میدون توی آشپزخونه.

روی باقیمانده‌ی تخم مرغی که کف آشپزخونه پهن شده بود لیز میخورن.

چند تا فحش میدن و بلند میشن.

نمکدون شکسته رو توی سطل میندازن.

قابلمه رو برمیدارن و بلافاصله ولش میکنن.

چند تا فحش میدن و انگشت‌هاشون که سوخته رو زیر آب میگیرن.

با یه پارچه‌ی تنظیف قابلمه رو برمیدارن.

پارچه رو که توسط شعله آتیش گرفته زیر پاشون خاموش میکنن.

نیمروی آماده رو جلوی تلویزیون میخورن و چند تا فحش میدن

می خواستم به دنیا بیایم، در زایشگاه عمومی،

 پدر بزرگم به مادرم گفت: فقط بیمارستان خصوصی. مادرم گفت: چرا؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

می خواستم به مدرسه بروم، مدرسه ی سر کوچه ی مان.

 مادرم گفت: فقط مدرسه ی غیر انتفاعی! پدرم گفت: چرا؟...مادرم گفت: مردم چه می گویند؟!...

به رشته ی انسانی علاقه داشتم.

پدرم گفت: فقط ریاضی! گفتم: چرا؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

با دختری روستایی می خواستم ازدواج کنم.

 خواهرم گفت: مگر من بمیرم. گفتم: چرا؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

می خواستم پول مراسم عروسی را سرمایه ی زندگی ام کنم.

 پدر و مادرم گفتند: مگر از روی نعش ما رد شوی. گفتم: چرا؟...گفتند: مردم چه می گویند؟!...

می خواستم به اندازه ی جیبم خانه ای در پایین شهر اجاره کنم.

مادرم گفت: وای بر من. گفتم: چرا؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

اولین مهمانی بعد از عروسیمان بود. می خواستم ساده باشد و صمیمی.

 همسرم گفت: شکست، به همین زودی؟!...گفتم: چرا؟... گفت:مردم چه می گویند؟!...

می خواستم یک ماشین مدل پایین بخرم، در حد وسعم، تا عصای دستم باشد.

 زنم گفت: خدا مرگم دهد. گفتم: چرا؟... گفت: مردم چه می گویند؟!...

بچه ام می خواست به دنیا بیاید، در زایشگاه عمومی.

پدرم گفت: فقط بیمارستان خصوصی. گفتم: چرا؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

بچه ام می خواست به مدرسه برود، رشته ی تحصیلی اش را برگزیند، ازدواج کند... می خواستم بمیرم.

بر سر قبرم بحث شد.

پسرم گفت: پایین قبرستان. زنم جیغ کشید. دخترم گفت: چه شده؟...گفت: مردم چه می گویند؟!...

مُردم.

برادرم برای مراسم ترحیمم مسجد ساده ای در نظر گرفت. خواهرم اشک ریخت و گفت: مردم چه می گویند؟!...

از طرف قبرستان سنگ قبر ساده ای بر سر مزارم گذاشتند.

 اما برادرم گفت: مردم چه می گویند؟!...

خودش سنگ قبری برایم سفارش داد که عکسم را رویش حک کردند...

حالا من در اینجا در حفره ای تنگ خانه کرده ام و تمام سرمایه ام برای ادامه ی زندگی جمله ای بیش

نیست: مردم چه می گویند...؟!

و مردمی که عمری نگران حرفهایشان بودم، لحظه ای نگران من نیستند...

سخن روز :  وقتی انسان آرامش را در خود نیابد ، جستجوی آن در جای دیگر کار بیهوده ای است .

لارو شفوکو